අම්මේ මම ගිහින් එන්නම්” කියා නිවසින් එන්නට ඇති. ආපහු එනකම් මග බලන් හිටපු අම්මලාට අසන්නට ලැබුණේ මෙවන් පණිවිඩයක්.

පැමිණිගම ප්‍රදේශයේදී සිදු වූ ඒ බිහිසුණු ගැටුමෙන්, මව්පියන්ගේ ලෝකය වුණු ඒ පුතුන් දෙදෙනාගේ හුස්ම පොද තත්පර ගණනකින් වාතලයට මුසු වී ගියේය. තමන්ගේ දරුවා වැඩකට හෝ ගමනක් ගොස් ඉක්මනින් ආපසු එනු ඇතැයි මග බලා සිටි ඒ අහිංසක මව්පියන්ට අවසානයේ අසන්නට ලැබුණේ අදහාගත නොහැකි අමිහිරි පුවතකි. “පුතා තවත් නැත” යන වදන ඇසූ දින ඔවුන්ගේ ලෝකයම එතැනම නතර වන්නට ඇත.

“අම්මේ මම ගිහින් එන්නම්” කියා නිවසින් සමුගන්නට ඇති ඒ තරුණයන්, අම්පාර රෝහලේ මෘත ශරීරාගාරයේ නිහඬව සැතපී සිටිනු දකින්නට ලැබීම කෙතරම් වේදනාකාරීද? ජීවිතයේ වටිනාම කාලය ගෙවමින් සිටි මේ දෙදෙනාගේ අකල් සමුගැනීම දරාගන්නට ඔවුන්ගේ සහෝදර සහෝදරියන්ටත්, හිතවතුන්ටත් කිසිදා නොහැකි වනු ඇත.

අද ඒ නිවෙස්වල ඉතිරි වී ඇත්තේ ඔවුන් පාවිච්චි කළ ඇඳුම් පැලඳුම් සහ ඒ සුන්දර මතකයන් පමණි. හෙට දවසේ රටට වැඩදායී තරුණයන් වන්නට පෙරුම් පිරූ ඒ ජීවිත දෙක අද අප අතර නැත. මහ පාරේ යන තත්පරයක නොසැලකිල්ල හෝ අවාසනාවන්ත දෛවය විසින් තවත් අහිංසක පවුල් දෙකක් අනාථ කර දමා ඇත.