ජපානයේ එක්තරා සත්වෝද්යානයකට පැමිණෙන නරඹන්නන්ගේ නෙත් නිතැතින්ම එක් තැනක නතර වෙයි.
ඒ අනෙක් වඳුරන් මෙන් දඟලන, උඩ පනින වඳුරු පැටවෙකු දෙස නොව, තම සිරුරට වඩා විශාල රෙදි බෝනික්කෙකු පපුවට තද කරගෙන මුල්ලකට වී සිටින “පන්ච්” දෙසයි. පන්ච්ගේ මේ හැසිරීම පිටුපස ඇත්තේ වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැකි තරම් වූ ශෝකජනක කතාවක්.
ටික කලකට පසු පන්ච්ව නැවතත් වඳුරු රංචුව වෙත මුදා හැරුණද, එහි ඔහුට ඉඩක් තිබුණේ නැත. අනෙක් වඳුරන් මෙන් හැසිරෙන්නට ඔහු දැන සිටියේ නැත. ඔවුන්ගේ භාෂාව ඔහුට තේරුණේ නැත.
සෙල්ලම් කරන වයසේදී පවා ඔහුට උරුම වූයේ හුදකලාව පමණි. අවසානයේදී, තමන්ගේම වර්ගයා අතර ඔහු “ආගන්තුකයෙකු” බවට පත්ව තිබුණා.
අනෙක් වඳුරු පැටවුන් සෙල්ලම් කරන විට, පන්ච් කළේ තමාට වඩා විශාල රෙදි බෝනික්කා තුරුළු කරගෙන මුල්ලකට වී සැඟවී සිටීමයි. තමා තුළ ඇති බිය, අසරණකම සහ තනිකම මකා ගැනීමට ඔහු තම මුහුණ බෝනික්කාගේ මුහුණේ තද කරගත්තා.
ඔහුට ඒ රෙදි බෝනික්කා යනු නිකම්ම සෙල්ලම් බඩුවක් නොව, ඔහු හඳුනන එකම “පවුල” වුණා.
